X
تبلیغات
هرشب دلتنگی

 

یاران همیشگی ام درود ..

مدید زمانیست اینجا را به هرشب دلتنگی نام داده وسخن

 

ازناپیداها را تیتر کرده ام  

 

زمان گذشت و من همچنان هرشب دلتنگم ..

 

قلم برای نوشنتم در حجاب سکوت شکست..

 

قلب را ازسینه بیرون راندم و سنگ شدم

 

صبر ازپنجره پر زد.. 

 

وقتی  بخت  عروسی برگشت ..

 

دارم عبور میکنم ازجاده ای نامعلوم 

 

که آیینه بندی اش بی نظیر هست

 

کاخی یا قصری چنین در تصور من نامعلوم هست 

 

و تنها : تنهایی من در انعکاس آیینه باری چند بر من

 

برمیگردد

 

 

میروم ... 

 

      با قامتی خم ..

                  بی عصا ..

                  میروم با قلبی غمین..

                                   بی نشان ..

                                          میروم ...

                                                        

                   با اندامی پراز زخم

                                                                 

           وقتی خاطری تنگ منی نیست

                                                                                                  ماندن اشتباه کثیفی ست

 

                                              میروم ...

 

 اگر یافتم ماندنم می ارزید

          بر تل حسرتم چیزی فزون

                                                    

                     این بود قاعده زندگی ام

 

 

                                     

 

+[ تاريخ دوشنبه هجدهم اردیبهشت 1391ساعت 6:37 بعد از ظهر نويسنده باران | ]

 

چگونه فراموش کنم تورا که در تنم امید را به معجزه کاشته ای

چگونه صدانزنم تورا که نامت در دهانم تبلوراعجاز عصر شاعرانگیست.. مرا

این منم در بهاری سبز با مخاطبی نامعلوم

همان یار دیرین و همنوای  نی محزونت

با کلامی پرتب و با دلی سراسر ابهام

وصف نمیکنم مهربانی ات را تاسهیمی نباشد  در پرستشت

وتنها تا خود صبح به هوای بودنت غرق درعطریاس باشم

چندروزیست سردی هوا را به حساب سفر آخرت گذاشته ام

سفرت را هم به حساب تقدیر گذاشته ام

خوب که نگاه میکنم میبینم من در تردد این فصلها تو را مدام کم داشته ام

تو در کدام لحظه اوج پاکی ات را برمن باراندی و رفتی .. نمیدانم

تو در کدام روز چشم هایم را پاک کردی .. نمیدانم

چند باری در آغوش تو گریستم .. نمیدانم

چنین خاطرخواهی از کجا ازبرشدم ..  نمیدانم

با این همه ندانسته ها خوب میدانم تو برای من تمام نمیشوی

حتی اگر ابرها باران را بهانه کنند و بازی فصل ها را در تنم جاری 

     دست های سردم را ببین :

 

         نوید آمدنت در خواب هم گرمشان میکند!

 

 

 

+[ تاريخ یکشنبه دهم اردیبهشت 1391ساعت 5:36 بعد از ظهر نويسنده باران | ]

دیگر فصل خواندن شعرهای عاشقانــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــه نیست

عـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــرفان در حوضی تنگ دارد تقلا به بقـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــا میکند

و ماهیان کوســـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــه هارا دور میزنند

هوا لطیف نیست و باران نمی بـــــــــــــــــــــــــــــــارد

زوزه ی باد است و هراسی شبـــــــــــــــــــــــــــــــــانه

روزها در پشت خسوف چند ساله ای سیاهنــــــــــــــــــــــد

وشب ها در میهمانی قطبی دیگر روشــــــــــــــــــــــــــــــــــن

از آدمها چیزی نمانده !!

کودکان هم که دروغ را ازبرنـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــد

و با کبــــــــــــــــــــــــــــری و پتروســـــــــــــــــــــــــــــ ـدو تیتر بزرگ ذهن ما دشمنند!!

تاریخ در دفترهایشان دارد گمــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ میشود

کودک امروز معلم فـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــردا میشود

 بی ذره آگاهی  از حقــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

که بداند کدام کودک درسر درس خطـــــــــــــــــــــــاکرد

وصداقت بعدازبازی گل یا پوچ گمـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ میشود

گرگم به هوا بازی بچه های کوچــــــــــــــــــــــــــــــــــــــه میشود

واینگونه تاریخ تغییر میکند

 

+[ تاريخ چهارشنبه سی ام فروردین 1391ساعت 10:39 بعد از ظهر نويسنده باران | ]

 

 

وداع آخرمان خاطرت هست ؟

چقدر غریبانه دستت را گرفته بودم

و صورت خشمگین ات را دزدانه بوسیدم

و بی مهری ات تکلیف این قصه ی بی پایان را معلوم کرد

نگاهت را سپرده ام به خاطرم

نگاه خالی از عشقت

نگاه برانداخته به اندام خیابانی ترین زن هم

نگاهی از سر تکلیف !

حالا عاشقانه ترین غزل هم

نگاه تو را در پس سطرهایش رخ میدهد

حتی دست هایت در لمس دستانم  سرد بود

حس میکنم زن برای  مرد یک تکلیف شب است و بس

وهر شب با دقت و حوصله مینویسد این مشق شیرینش را

و دستانش گرم است و آغوشش باز  ونگاهش پر حرف

و بعد از انجام تکلیف سرد است و تنها و پر مسئله

چه ساده آغاز کردیم راه را

بی آنکه حوا راه رافتن را یادمان داده باشد

 

 

آخ.... آخ.... امان از این روزها

از کدام سو بر من باریدی ای ابر

که این باران تنم را تاب داد

 

 

+[ تاريخ شنبه بیست و ششم فروردین 1391ساعت 5:52 بعد از ظهر نويسنده باران | ]

دارم با خودم غریبه میشوم

            نمیفهمم درد اندامم را

                                       درد این ذهن را

                                       و درد این دستان همیشه سرد را

                                                                   دنبال طبیب جانم شده ام

نجاری را دیدم با عالمی کار

و خواستم نردبانی بسازد بلند

به حرفهای دختری زرد ونمور

کجا که کسی گوش دارد

لحظه ای کنج حجره اش جا خوش کردم

نگاهی به دراعه ی بلند تنم کرد

به موهای خیس و بلندم

به چشم های غمینم

به وصله های پیرهنم

به اندام لاغر م

و از سکه هایی که نداشتم و معلوم بود اندرونم

گفت : نردبان به چه کار؟

گفتم بلند باشد نردبانم

گفت چند پله؟

 گفتم تا خدا ..

کی آماده میشود آقا؟

........

.........

و مرد دیگر پاسخم نداد

من مجنونم ؟

میخواهم بروم بالا

پیش خدا

دم گوشش حرفهایم را بگویم

ببینم آیا طبیب من میشود؟

 

+[ تاريخ جمعه بیست و پنجم فروردین 1391ساعت 4:28 بعد از ظهر نويسنده باران | ]

دفتری را باز کرده ام که ازبرم

و نانوشته تا انتها شرح قصه ایست سرد 

از تقدیر و تفاوت های زمینی تنها خودکار سیاهی 

ثابت و یکسان در دستان من مانده

و برگهایی از دفتری چند برگ

ذهنم پر است از واژ ه هایی گستاخ

که هرزه وار دارند در دستان مخیله ی گنگم نقش بازی میکنند

چه چیز را بنویسم تا ذهنم از واژه خالی شود؟

چه چیز را بنویسم تا لحظه ای سکوت در ذهنم برقرار شود

یا فریاد زنی زنجیری در اندام مغز من طنین انداز است

یا ضجه ی کودکی در دوردستی نامعلوم

یا مویه گویی های مردی لال

و بادی پر هول و پر وزش

و همین است که کلامم در پرشی پر ارتفاع بین خوشی و ناخوشی معلق میماند

 

+[ تاريخ جمعه هجدهم فروردین 1391ساعت 4:33 بعد از ظهر نويسنده باران | ]

سال نو شد و گنجشکان کوچه وحیاط قاصد این بهار ند

نگاهی به رخت های سپید و سیاهی می اندازم که تقویم را در بر دارند

هوا بهاری است و من در آغاز فصلی نو قلمم را از زیر خاک بیرون کشیده ام

از چه بنویسم که آغازم را در تقدس تکثیر کند و در شادی تعمید

و از چه بگویم که جغد  به چشمم نیاید و بلبل بر شاخه اش مسکن کند؟

هوای سینه ام سنگین شده و بهار را دوست ندارد

بهاری را که فصل حیاط است و پیچیدن نیلوفران عاشق در هم

بهاری را که غم را دسته کرد و با قلم سیاه نویسم زیر خاک کرد

و مشتی کاغذ پاره که انحنای روحی زخمی را سوهان میکشید

این بهار در من خدا را ساز کرد خدا را آواز کرد

این بهار در من خدا را از زبان قناری مجنونم درس داد

در غمی تلخ قامت طاقتی را طاق کرد

و در لختی خنده حرفهایم را تاراج کرد

چشم هایم را باز کرده ام ..

بهار با تمام قوایش دارد ساقه ای جوان را جان میدهد

و آبی از زیر زمین بر دهان بلبلان می دهد

و قاصدی گستا خ دست از سرم ور نمیدارد

نوید کدام خوشی را در جام من می میکند؟تو بگو ..

من که هجران و سیه رویی از برم

من که تاراج و تار اندوهی ازبرم

من که سخت سنگ و ساده سردم

من که غریبا نه غریبم و ملوکانه مالکم

تو بگو

این قاصدک نوید کدام بهار را در سر دارد؟ 

 

+[ تاريخ جمعه هجدهم فروردین 1391ساعت 4:3 بعد از ظهر نويسنده باران | ]

سلام باران بر تمام دوستان

این پست مخصوص دوستم هست

دوست نازنینم تو در باور من پاک ترین دست ها را داشتی پاک ترین قلب و پاک ترین چشم ها

با تو میشد فصل فصل درد را درمان داد با تو میشد مویه های دلتنگی را روان خواند تو بهترین زبان برای سرودن شعرهای بی وزنی

امشب نوشته هایت دیوانه ام کرده .... خویشتن را باور کن تو جان جانی ... به کسی بیندیش که شیرین کلامی اش همه مارا سحر میکرد .. سعدی خوانی اش ... حافظ و تفعل های وقت و بی وقتش

نازنین من ... نگارین دوستم ... تا بوده تو امید من بودی و کلامت درین عرصه سردی ها گرمم میکرد جانم میداد

حالا میترسم از بی تو بودن ها درین وادی حیرانی... با من باش و بگذار صدایت که از دلتنگی میرهانیدم معجزه کند ..

تو میدامی من چه دردی دارم .... این واگویه های من تنها مشتی کلمه هست که با به دنیا آوردنشان درینجا جانی بیهوده داده ام....

همیشه ایام حتی در لحظاتی که در کنار امید زندگی ام هستم ..تو نیز با مایی... 

دست هایش را که میگیرم یاد تمام خاطراتی که با اشک برای هم مویه میکردیم میوفتم

نازنین من رخت سیاه را از تنت به در کردیم و ازجانت نه ...

بگذار زمین رخت سیاه و سیاه و سیاهت را ...

تو بیشتر ا ز هرکس قصه درد واره زندگی ام میدانی

با هزار کلمه نوشته ام ... به هزار فن نوشته ام به هزار زبان

اما عقده  گره شده در سینه ام را پنهان کرده ام .. هنوز

از چه بگویم امشب که سخت دیدنت را از آسمان آرزو دارم /

خدایا یک جای قصه ما میلنگد ... بیا و درستش کن داستان بی پایان مارا ..

دوست داشتم ساعت ها با تو حرف بزنم و دلم را آرام کنی و آرامت کنم ...

اما افسوس

بارالها............ شاهدی؟ برخلق زمین چه میگذرد ؟

 

+[ تاريخ چهارشنبه نهم فروردین 1391ساعت 1:7 قبل از ظهر نويسنده باران | ]

سیصد و شصت و پنج روز   را گذراندم

خنده را یاد ندارم

و فراموشم شده رخت های روشن

امشب تمام تن پوش های سفیدم را شستم با آب و آیینه پیوند دادم

سال دارد نو میشود

استخوانم رنگ غم گرفته

این که نمیشود زیستن

با خنده ای بر لب برای آمدنت به  انتظار میشنینم

درود ...

فرخ باد باران را پذیرا باشید دوستان

 

 

+[ تاريخ سه شنبه یکم فروردین 1391ساعت 2:38 قبل از ظهر نويسنده باران

عجب زمانه ایست خدا

چه میکشی آن بالا از دست این آدمها ؟

چه رنگی دارد اینجا زیستن با هم

در کنارهمیم و در کمین هم

در آغوش همیم وخائنانه فکر طعمه ای دیگر

دیگر اعتباری به زمینت نیست..  نیست ..!

رنج این تفکرات نامعلومم را در مجازات تولدم میپذیرم و دیگر هیچ

آه ..ای خدا ...باران دیگر نمی بارد چرا؟

زمین سیاه است و سیاه

و سپیدی خرق عادت

سینه ام مسموم از تنفس این انسانها

بگذار ابرها لااقل تسکین این سینه ی پر درد باشند !!

واگویه های دلتنگی ام سرت را به درد آورده ؟

توهم سخت پشیمانی از خلقتم ؟کجا رفت فتبارک الله احست الخالقین ت ای خدا؟

احسنت گفتی و خاکم سرشتی؟

یا نه ؟ از خلقت نامعلومم در سوالی توهم ؟

رنجور نشی ای یکتای بزرگم ...تو بزرگی و طی طریق معرفت تو برایم سخت مشکل!

من در خیانت مردان زمینت حیران  مانده ام ..در دروغ آدمک های عزیزت !!

شناختی امان و باران را بریدی امان؟ و دیگر درین آبادی خشکی سختی ست جاری؟

خدای من امشب بیش از دیشب و پریشب دلتنگم ..

این دلتنگی را در بارش باران و پنهان کردن اشکهای خیسم زیر باران تندت درمان میکردم

کنون بهانه قدم زدن ندارم ..چه کنم؟

دلم سخت گرفته ... 

باران ببار

 

+[ تاريخ یکشنبه بیست و یکم اسفند 1390ساعت 9:2 بعد از ظهر نويسنده باران